Columns

Als kind was ik al een verwoed verzamelaar. Niet van knikkers, suikerzakjes of flippo’s, maar van de Verkade-albums van Jac. P. Thijsse. Ik kon eindeloos bladeren door die laten van vogels, planten, duinen en bossen. Alles had een naam. Alles had een plek. Alles fluisterde: kijk nog eens goed.

Tijdens de voorbereiding op een lange afstandswandeling zoals de 4Daagse ligt de focus vaak op kilometers maken. Begrijpelijk, want je wilt fit aan de start verschijnen. Maar dat we in de praktijk vaak zien, is dat de voet zelf nog wel eens wordt vergeten. En juist daar begint het.

Je bent volop aan het trainen voor de 4Daagse. De afstanden worden langer, het tempo zit er goed in en je conditie groeit. Maar dan, ergens rond kilometer vijftien of twintig, voel je het opkomen: een zeurende, soms branderige pijn langs de voorkant van je onderbeen. Pijnlijke scheenbenen. Voor veel 4Daagse-wandelaars is dit een herkenbaar probleem...

Ik betrapte mezelf er laatst op dat ik door mijn eigen buurt liep alsof ik een bezorgrobot was: efficiënt, doelgericht, ogen op de stoeptegels. “Lekker buiten geweest”, hield ik mezelf voor. Maar dichtbij wordt snel behang. Je kent de bochten, de bakker, het irritante paaltje. Je wordt een lokale expert en tegelijk… een beetje blind.

Tijdens het wandelen kan een stekende of branderige pijn onder de voorvoet ontstaan, vaak veroorzaakt door een Morton’s neuroom: een beknelde en geïrriteerde zenuw tussen de tenen. Met tijdige herkenning, goed schoeisel en passende ondersteuning zijn de klachten meestal goed te verhelpen, zodat je weer comfortabel kunt blijven lopen.

Iedereen maakt dwaaltochten in zijn leven, waarbij je de ene weg na de andere oversteekt, zonder een idee te hebben van waar je bent. Navigerend op buikgevoel, op zoek naar je zogenaamde Noordster. De plek waar je thuishoort.

Terwijl de massa naar binnen vlucht voor herfstweer, zoek ik juist de storm op. Ontdek waarom de herfst mij het ultieme gevoel van leven geeft—wild, nat, eenzaam en intens.

Trailrunning is simpel gezegd: hardlopen in de natuur. Geen asfalt, geen verkeerslichten, geen rechte lijnen. Je volgt kronkelende bospaden, en komt op de mooiste plekken. Je verkent diverse bossen, open heide, duinen, en trakteert jezelf op prachtige vergezichten.

Ken je dat gevoel tijdens het wandelen? Alsof je sok dubbel zit, precies onder de bal van je voet. Je stopt even, trekt je schoen uit, voelt aan je sok… maar die blijkt gewoon goed te zitten. Schoen weer aan, verder lopen. En toch een kwartier later is het er weer. Een vaag, dof gevoel, een tinteling. En als je doorloopt, wordt het een stekende pijn, tot het punt dat je niet anders kunt dan stoppen...

Ondanks dat groen niet eens mijn favoriete kleur is, dat is blauw, voel ik me in het groen wel het meeste thuis. Ik ben ermee opgegroeid, dankzij mijn moeder. Mijn vader vertoefde het liefst op de roestrode ondergrond van de tennisbaan of de witte skihellingen van Oostenrijk. Maar met mijn moeder heb ik me toch een potje veel wandelingen en fietstochten gemaakt.

De voorbereidingen voor mooie wandelingen en uitdagingen zijn weer in volle gang. Sterker nog, de start van verschillende 4daagsen komen alweer aardig dichtbij. Blessures liggen om de hoek en in onze winkels krijgen we dan ook steeds meer mensen met klachten.

Volg je eigen pad, vaar je eigen koers, ga op zoek naar je eigen Noordster; makkelijker gezegd dan gedaan, want hoe doe je dat dan?